OD debuut met Spaanse geesten

TriLeiderdorp (3 of 14)

Nog 5 minuten tot de start. Ik zit samen met Margreet pootje badend op de kade van de Zijl, kijkend naar de atleten die al in het water liggen en op weg zijn naar de startlijn. Ook wij zijn zo aan de beurt. Het water voelt koud aan. “We mogen zo”. Het voelt meer als “we moeten zo”. Ik vraag me af waarom ik dit doe: wat is er leuk aan 2,5 uur afzien? Aan zwemmen in het koude water, fietsen tegen de wind in en lopen terwijl je nog moe bent van het fietsen?

Ik haal diep adem en duik het water in, op weg naar de startlijn. Het is er druk. Ik denk na over de meest handige plek: zo dicht mogelijk aan de binnenkant, bij de boeien. Het startschot klinkt. Die op het oog zo handige plek blijkt minder handig. Er zijn veel zwemmers die ook naar die binnenkant toe willen. Atleten zwemmen door of over me heen. Ik worstel me naar wat ruimte, verspil energie aan een iemand die letterlijk niet van mijn zijde wil wijken en probeer een plekje te vinden waar ik rustig mijn eigen slag kan zwemmen. Dat lukt half en ik baan me dapper een weg op weg naar het eerste keerpunt. De boei lijkt gruwelijk ver weg te liggen. Ik ben ervan overtuigd dat er een meetfout is gemaakt en dat de zwemafstand langer is dan de beloofde 1.500 m. Na twee rondes zwemmen, nog enkele worstel-partijen en heel veel slokken Zijl-water, klim ik het water uit. Ik kijk op mijn horloge: 1.487 m, geen meetfout dus…

Wedstrijdverslag gaat verder onder de foto.

TriLeiderdorp (1 of 14)

Ik ren naar de wisselzone, wissel beheerst maar snel en spring op mijn fiets. Op weg naar 3 rondjes N445. Niet zo’n spannend parcours, wel lekker rechtdoor over een brede weg. Maar wel met wind. Heel veel wind. Op de heenweg rijd ik met gemak meer dan 40km per uur maar op de terugweg blijft mijn teller meestal onder de 30km steken. Af en toe waai ik bijna van mijn fiets. Ik vecht me door het laatste stuk met volle tegenwind heen naar de wisselzone. Twee mannen halen me nog in, maar voor hun lijkt de balk onverwacht snel te komen. Ze prutsen zich net op tijd uit de pedalen en nog voor de balk haal ik ze weer in.

Ik schiet in mijn hardloopschoenen en ren naar het loopparcours. In mijn rechter ooghoek denk ik een Spaanse vriend te ontwaren. Ik begin te twijfelen aan mijn geestelijke toestand, dat fietsen heeft me toch niet zo afgemat dat ik geesten zie? Goed, ik ren verder, op weg naar 2 rondjes van 5 kilometer. Na een dikke kilometer moet ik een bruggetje over. Zo’n wit exemplaar voor fietsers en voetgangers. In ronde 1 voelt die brug als de Bemelerberg, in ronde 2 als de Alpe d’Huez. Mijn benen voelen zwaar maar mijn horloge zegt dat mijn tempo best OK is. Ik houd vol. Twee rondjes lang met weinig verval. En ik zie onderweg dat ik op een derde plek loop. Niet gek voor mijn eerste non-stayer OD. Blij passeer ik de finishlijn. Waar die Spaanse vriend overigens echt blijkt te staan. Gelukkig was ik niet helemaal gek J! Margreet eindigt meteen achter mij op de 4e plek.

En een half uurtje later schreeuwen we Corine over de finishlijn die de MD triatlon wint. Dieuwertje wordt knap derde.

Twee damespodia met Dolfijnen, daar mogen we trots op zijn!

TriLeiderdorp (12 of 14)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *